دریافت نکردن عنایت حق

بهره مندی از رحمت همیشه تابان خداوند.

نور خداوند همیشه و برای همه در جریان و تابیدن است و هیچگاه

و بر هیچ کس قطع نخواهد شد، بلکه این بندگان هستند که در لایه

ضخیم و زیر سقف و سایه تاریک گناه خود را از بهره مندی از این

نور محروم می کنند.

و اینگونه نیست که خداوند بر عده ای مهربانی کرده و رحمتش را

شامل آنان کند و یا رحمت و مهرش را به دلائلی از عده ای دیگر

بردارد بلکه رحمت خداوند دائمی است و راه و رسم و روش داخل

شدن به آن را به بندگان داده است، پس هر کس به آن عمل کرد در

رحمت خداوند غوطه ور گشته و کامیاب می شود و هر کس بی

توجهی کرده و جبهه مخالف را در پیش گرفت پس خود را از

دریافت این نور رحمت بی نصیب کرده و خواه یا ناخواه خود را

به سمت مخالف که درد و رنج است سوق می دهد و خود را در

زیر سقف ظلمت گناه و چاه ظلمات می اندازد.

مثلا بهره مندی از شفاعت و عنایت ائمه اطهار علیهم السلام که

نور خداوند هستند بستگی به میزان معرفت نسبت به امام و

کردار شایسته افراد دارد، و همه زائرینی که به زیارت اهل بیت

علیهم السلام می روند به یک میزان از نور و رحمت و توجه امام

بهره مند نخواهند شد و بهره مندی آنان از الطاف حضرت، بستگی

به میزان امام شناسی (شناخت جایگاه و مقام و منزلت و عظمت

و...امام) و بستگی به دوری از گناه و فرار از زیر سقف حجاب

تاریک معصیت دارد و وگرنه ائمه اطهار علیهم السلام نور خداوند

هستند و تابش آنها بر همه زائرین یکسان ست و اگر حجابی باشد

و اگر محرومیتی باشد و یا توجه کمتری باشد نسبت به عده ای

خاص ، آن حجاب و آن محرومیت و آن کم توجهی و کم بهره ای،

بدلائل مختلف از جانب خود زائر بوده، حال یا بدلیل ناخالصی

و فاسدی روح و روان و یا نداشتن معرفت کافی نسبت به امام

و امامت و در نهایت ندیدن و تشخیص ندادن و دریافت نکردن عنایت حضرت.