از حضور تا ظهور

امام زمان عجل الله تعالی نتنها در بین ما حضور دارد

بلکه برما حضور دارد و روی سر ما و بر روی اعمال و زندگی

ما حاظر و ناظر است، او جایی نرفته است و از بین ما متواری

نیست بلکه اصل کاری اوست و قطب عالم امکان اوست و

مرکز عالم حقیقت خداپسندانه اوست، و کعبه ای که ما باید

دورش بگردیم اوست، لیکن این ما هستیم کعبه خود را که

وجود مقدس اوست گم کرده ایم و مسائل و مشاغلی که ما

را به او برساند و چشم ما را به دیدن جمال او منور گرداند

فراموش و گم کرده ایم و بی راهه را در پیش گرفته ایم و حب

مادیات دنیا را کعبه خویش قرار داده ایم و گناهان کرداری و

رفتاری و افکاری را اعم از ریز و درشت را بر خود مسلط

کرده ایم و به همین دلیل امکان و توان دیدن جمال منور منجی

عالم بشریت از ما زدوده شده است و عرضه دیدنش را نداریم

و در واقع او برای ما ظاهر نیست و بر دیدگان ما ظهور

نکرده است که دلیلش خود ما هستیم.

به یک مثال توجه داشته باشیم:

آفتاب بر سنگ و شیشه به یک میزان میتابد اما شیشه

می درخشد و سنگ درخشش ندارد و دلیل درخشندگی شیشه

اینست که او قابلیت این را دارد که خود را تجلیگاه خورشید

قرار دهد و خورشید را در وجود خویش بیند، اما سنگ چنین

قابلیتی را ندارد.

حال اگر به وجود خود و اعمال خود برگردیم خواهیم فهمید که

حکایت ما همان حکایت سنگ است مقابل تابش آفتاب یعنی

ما هر چند در معرض تابش و نگاه و نظر امام زمان قرار داریم

اما این وجود کدر ما هست که قابلیت این را ندارد وجود مقدس

او را درک کرده و نمی توانیم خود را تجلیگاه او قرار دهیم و

توانش را نداریم که وجود خود را از حضور او پر کنیم و او را

برای خود ظاهر ساخته و نمی توانیم ظهورش را برای خود به

حقیقت برسانیم. او هست ولی ما نیستیم، او می تابد، نگاه

می کند،می بیند، ولی ما منعکس نمی کنیم،متوجه نیستیم و

غافلیم.

+ نوشته شده در دوشنبه ۱۲ آبان ۱۳۹۹ساعت ۱۰:۳۹ ق.ظ توسط ياري |