دلبستگی به مادیات دنیا همنشینی نجاست است.

دوستی و دلبستگی به مادیات دنیا و هدف قرار دادن آن برای خود،

یعنی هم نشینی با نجاست. چرا که چنین شخصی از دار دنیا به

چیزی غیر از خوردن و آشامیدن و ارضای امیال خود، نمی اندیشد.

و اگر نگاهی عاقلانه به این سبک زندگی مادیاتی داشته باشیم،

خواهیم دید که همین مواد غذایی خوشبو و خوشرنگی که برای

تغدیه مصرف می گردد در نهایت تبدیل به نجاست می شود.

یعنی بخشی از این مواد جذب شده تبدیل به خون می شود و

بخشی هم بعنوان فضولات از بدن دفع می گردد و در واقع مدفوع

می شود و هم خون و هم مدفوع هردو نجس هستند.

پس رسیدن به آن زندگی واقعی و دائمی و پاک و ملکوتی برای یک

آدم عاقل، دلبستگی به چنین زندگی که از هر جهت

(جهتی که آدمی میل کرده و دوست دارد) ختم به نجاست

می شود، امکان پذیر نیست، بلکه باید از این زندگی گِرو گرفت

و نهایت استفاده را برد، بدین صورت که از همین امکانات مادی

بهره برد و استفاده کرد نه به قصد لذت و به کمال رسیدن، بلکه

به نیّت داشتن شرایط و توان و امکانات، برای بندگی هرچه بهتر

خداوند و عمل به دستورات دینی و مذهبی در جهت رضای خداوند

و حجت خداوند و در نهایت رسیدن به لقاءالله، هر چند مسیر

طی شونده از بین این نجاست بگذرد.

پس نگاه آدمی باید به آن مقصد نورانی باشد که انتظارش را

می کشد، نه به مسیری که دلبستگی به آن و میل کردن آن تبدیل

به نجاست می شود.

و راهش اینست که از مسیر باید بعنوان پله و راه استفاده کرد و

بدون توجه رد شد. و نگاه و توجه و علاقه فقط به مقصد باشد.